Bagong kwento at may kasama pang reklamo...

Sa wakas, muli ko na naman nahawakan ang teklado ng computer at nagsusulat na muli sa aking pinakamamahal na blog!

Kasalanan lahat to ng bwisit na IT people ng BDO. Swapang kayo. Walang masama sa pagbo-blog! Baket kailangan ninyong iblock ito?! Nagagawa naman namin ang trabaho namin. Bandwidth ba kamo? Pusta ko kayo mismo ang kumakain ng bandwidth dahil sigurado akong panay ang online gaming ninyo sa opisina! Nagpadala pa ng listahan ang mga magaling ng mga empleyadong may pinakamaraming bawal na website na pinuntahan. Biruin mong nangunguna ako! Nakakatawa, bawal daw. Kung bawal, sana ay hindi na lang kami binigyan ng internet access. Mga tanga talaga.

Ayan, nailabas ko na ang galit ko sa IT people ng pinapasukan ko. Bwisit kasi sila.

Andito ako sa netopia sa cubao. Sa sobrang takam ko sa pagbo-blog, naginternet cafe na ako. Sobrang tagal ko na kasi hindi nakikita ang blog ko. Hindi ko na alam kung ano ang bago. Marami rami na rin ang dumaan. Salamat sa pagbisita at pasensya kung medyo tahimik dito ngayon. Sa oras na magkaroon na ulit ako ng internet sa bahay, araw araw na ulit magkakaroon ng bago dito, pangako.

Sa susunod, marami na ulit akong kwento. Sa ngayon, tigil na muna. Tumatakbo ang oras. Mahal ang pero ora dito. Hehe.

Second Pitstop of the Amazing Race

They did it again! Rob and Amber have used their wits and cunningly made their way into the top spot for the 2nd pit stop of the Amazing Race at Santiago, Chile. It seems like they've really been trained by Survivor to be competitive cuz they've definitely outplayed, outsmart and outwitted all the other teams and had a very big time lead. They've done everything and when I say everything,I mean everything. They paid some dude to not tell the other teams the schedule of the buses, they paid the bus driver not to open the 2nd door of the bus so that the other teams would not be able to go down right away, they found a strategic way to stack all 180 books so that they could deliver it to the library of congress in just one trip. They may have been bad but I must admit, they're really cunning and competitive and this is definitely the reason why they won the million in Survivor All Stars and now they're leading the pack in the Amazing Race.

I'm also glad that Alex and Lynn, the adorable gay couple, are still in it. As always, they were as gay as ever.



I cant wait for next week. Im sure its gonna be as exciting as ever. My bets are still in and I hope they'll still be in it next week.

*Pics courtesy of CBS Amazing Race 7 site

Here are a few of my favorite things...la la la

My Favorite...

1.color: black and green

2.flower: sunflowers and daisies

3.perfume: im not into perfumes but i like how cool water smells (guess who smells like it! =))

4.author: tolkien, coehlo, rowling, l.m. montgomery, l.snicket, bob ong (he's funny!)

5.book: veronika decides to die, by the river piedra..., LOTR and other tolkien books, potter series, series of unfortunate events

6.condiment: patis

7.shoes: love wearing sandals/flip flops, i love my chucks

8.local channel: kapuso at kabarkada

9.beauty product: lip gloss, cheek tint and pressed powder are my staple beauty products

10.magazine: anything that i see i read

11.cookie: subway's choco chip cookies! so chewy!

12.ice-cream: cookies and cream, blizzard's mudpie

13.chocolate: toblerone, chocettes and ferrero's are my top choice

14.junk food: love nova, clover chips, tortillos, doritos and ruffles

15.restaurant: chilis, banana leaf, yellow cab, taco bell (burritos, burritos!)

16.month/s: december (best month ever!)

17.number: 13 and 14

18.day: as long as its my rest day, then i love that day

19.fast food joint: kfc and mcdonald's

20.t.v.show: amazing race, survivor series, im beginning to like tru calling, mulawin

21.car: always wanted to have a rav 4.

22.comedian: ben stiller

23.subject: history

24.radio station: jam 88.3

25.occasion: christmas and new year

26.cartoon character: spongebob (rather, spandsbab, spandsbab!)

27.fashion designer: not brand conscious and dont care who designs clothes, as long as they look nice and comfy, then they're okay

28.clothing store: people are people

29.pet: no pets. i want to have a pet cow though. =)

30.athlete: i liked yevgeny kafelnikov when i was in highschool. he's a tennis player. but i liked him more for his looks than his tennis skills.

31.sport: basketball!

32.sports theme: theme? or team? dont get this.

33.jeans: jeans at ppl are ppl fit me perfectly

34.season: summer! i love the sun sun sun!

35.hobby/ies: reading books, listening to music, blogging, watching movies

36.accessory: anything cute and fancy

37.fruit: strawberry, banana, kiwi

38.vacation spot: baguio and puerto galera, i want to go to BOHOL!

39.drinK: strawberry milkshake, lemonade, anything light

40.food: currentlyl craving for panna cotta, pesto, pizza!

41.hang-out: where i hang out? at home? podium (2nd home of all BDO employees)

42.dessert: panna cotta,ice cream and crepes

43.movie: LOTR!, big fish, amelie, collateral, underworld...etc...sobrang dami!

44.cable channel: im the only person on earth who does not have cable yet

45.website: any blog, as long as its interesting

46.toothpaste: colgate

47.cake: coffee crunch ng red ribbon, homemade honey cake that u can get at san lorenzo vill.

48.expression: when i asked my friend what my usual expression is, my friend answered..."u look ugly"

49.attire: jeans, shirt, rubber shoes

50.place: i dream of going to bohol! i dream of living by the beach!


thanks for this shadowlane!

Panna Cotta!

I've been craving for this dessert for 2 days already. I have no idea where to get it (there's a resto in Tagaytay that sells it but I cant possibly go all the way there just for that) so here's the recipe, maybe I can actually prepare it and finally have a taste of it!

I want Panna Cotta!

----- oOo -----

Panna Cotta al Caffe (serves 2)

4 oz/120 ml very strong espresso or coffee
8 oz/240 ml heavy (double) cream
2 oz/60 g sugar
1 envelope/(1 teaspoon/7 g) unflavored powdered gelatin

Pour half of the cream into a saucepan, add the sugar and espresso, and heat almost to a boil. Remove from heat and sprinkle gelatin on top. Stir until the gelatin dissolves and let cool to room temperature, stirring occasionally.

Whip remaining cream into soft peaks. Gently fold the whipped cream into the gelatin mixture. Pour the cream into 2 individual ring or round molds and refrigerate for about 3 hours.

To serve, remove panna cotta from moldsonto serving plate, decorate with whippedcream and whole coffee beans or a sprinklingof ground coffee.

Sabik sa Pagbabago

Nagkaroon na ba ng pagkakataong bigla mo na lang gusto magkaroon ng malaking pagbabago sa iyong buhay?

Ganyan ang nararamdaman ko ngayon. Parang may maliit na tinig sa ulo at damdamin ko na tila'y humihiling na baguhin ko naman ang pag-ihip ng hangin sa tinatahak kong daan. Hindi naman sa nagsasawa na ako. Nasa estado lamang siguro ako na pawang nalubos ko na ang mga bagay bagay at may panibagong daan na namang gustong lakbayin. Sa tingin ko'y handa na ako sa pagbabagong ito bagama't hindi ko pa ito napagnilayan ng husto. Sa katunayan, mukang ikagagalak ko pa nga ito.

Marahil mahirap unawain kung ano nga ba ang nais kong ipahayag. Sa ngayon, hindi pa siguro panahon na ito'y mailantad ngunit sa ngayon, ito ang tila umuukilkil sa aking isip at damdamin kaya't heto sya ngayon...isinusulat ko sa sisidlan ng aking buhay.

Amazing Race 7 Na!

Amazing Race 7 na!

And as expected, todo adrenalin rush especially with Rob and Amber as part of the contenders. They ended up in 3rd place for the first pit stop in Peru.

At first, I was really excited to watch these two cuz Survivor is soo much different compared to Amazing Race pero habang nanonood ako, may new favorites na ako, si Alex and Lynn, the gay couple! Ang cute cute nila. Not like Reiken and Chip (the other gay couple who won in one of the Amazing Race season, i forget which one), they're both soooo gay and its soo nice to just watch them. They both remind me of Sean Hayes of Will and Grace.

I cant wait for next week. I hope they dont get eliminated soon.

I Command You to Go to Work!

Ikatlong araw ng absent si Jenny. In fairness, nami-miss ko ang piklat na babaitang ito.

Kahapon na ata ang isa sa mga pinakaboring na araw ng buhay ko. Wala halos magawa sa office. Panakanaka lamang ang pagpasok ng mga tawag at lahat ng seatmates ko ay walang pasok. Wala si Sasa, wala si Jenny at wala si Bhea. Tahimik. Sobrang tahimik. Nakatapos pa nga akong magbasa ng isang buong libro...take note...habang nasa trabaho. Sumasagot pa ako ng telepono nyan ha. Partida.

Malungkot pag walang kausap. Kahit walang ginagawa, nakakapagod pa rin.

Pumasok ka na Maria Fatima!

On Personal Legends and Life

Sinimulan kong magbasa ng The Alchemist na isinulat ni Paolo Coehlo noong isang linggo. Pagkatapos ng ilang araw, natapos ko rin. Nabasa ko na yung Veronika Decides to Die at By the River Piedra... pero hindi ko pa nabasa ang ultimate at "beloved book" niya til now. Hindi ko pa tapos pero it has stirred my curiosity and has started making me think about a lot of things...especially about finding one's own Personal Legend.

Ano nga ba ang Personal Legend? Sabi ni Coehlo, ang bawat nilalang ay may kanya kanyang Personal Legend. Tinitukoy nito ang isang bagay na pinakananais mo na makamit sa iyong buhay. Para sa pangunahing tauhan na si Santiago, ang makapaglakbay at mahanap ang kanyang kayamanan ang kanyang Personal Legend. Matagal kong pinilit inisip kung ano ang aking Personal Legend. Makapaglakbay din ba? Mabasa ang lahat ng libro ng gusto kong basahin? Makasama panghabambuhay ang aking pinakamamahal? Inisip ko ng inisip at ngayong isinusulat ko ito...pakiwari ko'y alam ko na ang sagot.

Ang mabuhay ng simple at tahimik. Yan ang aking pinakananais na makamit sa aking buhay. I never dreamed of greatness. I never wanted riches. Ang magkaroon lamang ng sapat ang tunay na magpapaligaya sa akin. Having too much brings complications. I never want complications.

"Maktub". It has been written. Yan ang kadalasang isambit sa libro. Kumbaga, naisulat o naitakda na ang mga bagay sa iyong buhay. Parang mahirap paniwalaan no?

Hindi ako kailanman naniwala na may mga bagay sa mundong ito na sadyang itinadhana sa isang tao. Para sa akin, kung sino at anuman ang iyong makasalubong sa paglalakbay mo sa iyong buhay, sadyang pagkakataon lamang ito. Magbubunga at magyayabong lamang ang pagtatapo at pagsasamahan at makakamit ang mga ninanais kung ito ay iyong paghihirapan. Kahit na ba itinadhana sa iyo ang isang bagay, kung hindi ka kikilos upang ito ay makamit, sadyang hindi mo ito matatamo.

Sadyang maraming tao ang pilit umiintindi sa buhay. Marami na ang naisulat upang bigyang liwanag ang mga misteryo nito. Ngunit sa dinami dami ng naigugol na panahon para intindihin ito, tuloy pa ring hindi nasasagot ang maraming katanungan ng tao ukol sa kanyang buhay. Marami pa rin ang nangangapa sa bawat paghakbang niya sa daang kanyang tinatahak. Kung sa bagay, ano pa nga ba ang ikagaganda ng buhay kung alam mo na ang lahat ukol rito? Ano pa ang saysay kung wala na ang misteryo?

Panahon ng Takot at Pangamba

Ganito pala ang pakiramdam kapag may namumuong takot sa iyong puso't isipan.

Nagiging balisa't kung ano ano ang naiisip. Nanghihina kasabay panlalamig ng mga kamay. Mahirap matakot sa hindi mo alam. Hindi mo tanto kung ano ang iyong haharapin at kung paano ito paglalabanan or malalampasan.

Talagang darating ang isang araw na magbabago ang iyong mga pananaw sa buhay. Gagawa ka ng desisyong hindi mo akalaing magagawa mo. Dapat ay handa ka sa kung ano mang kahihinatnan nito. Madaling sabihin. Sigurado akong mahirap pa ring tanggapin sa unang pagkakataong magkatotoo ang iyong kinatatakutan.

Ngunit kung sa harap ng takot at pangamba'y may kadamay ka, sigurong mahaharap ang unos. Kung ang sumpaa'y tapat at totoo, pawang malalampasan ang takot.

Failed Attempt

Pinilit kong ibahin ang template ng aking blog.

Blogger with no knowledge on HTML and Javascript has made several attempts but to no avail.

Sinubukan kong lagyan ng background pic yung mismong background. Walang nangyari. Sinunod ko naman yung instructions pero ayaw pa rin. Sinubukan kong ibahin yung color scheme ng buong blog ko. Okay na sana nung simula (different shades of gray pa naman sana yung effect) pero nung inaayos ko na yung profile box ko, wala, pumalpak na. Back to my old theme ulit tuloy ako.

Kung may pera lang ako, gusto ko sanang magInformatics para makapag-aral ng HTML at web design. Hmmm... Dapat ko ata itong isama to sa wish list ko.

Inaantok ako pero di pa pwede matulog. Naiinip ako kaya blog na lang ang pinagtritripan ko. Malungkot ako pero di naman pwede magmukmok.

Just let me blog away all my worries

Cool Nerd

Salamat Maranatha para sa link.

Matagal ko ng gustong malaman kung nerdy nga ba ako. Mukha kasi akong nerd pero hindi naman ako genius. Mukha kasi akong nerd pero hindi naman ako nagtapos na summa cum laude. Mukha akong nerdy pero taga sagot lang naman ako ng telepono.

Pero ayon nga sa resulta...lightly nerdy daw ako. Tama ang hinala ko. Tumpak ang resulta. Tama lang ang timpla ko. Nerdy pero cool.

Isa akong cool nerd. Yebah!

Sumamo sa Panahon ng Paghihikahos

7 araw.
8 pirasong 20 peso bill.
4 na pirasang 100 peso bill.
Mangilan ngilang barya.

Yan na lang ang natitira kong pera. Sa loob ng pitong araw, kailangan ko yang mapagkasya.

Ang iilan kong kaibigan ay malapit ng mawala kapag hindi pa ako nagpakita sa kanila. Dinner, merienda, pizza sa bahay. Lahat yan, kakambal ay pag gasta. Wala akong panggasta. Wag sana ako mawalan ng mga kaibigan.

Konting pag-unawa ang hiling ko sa inyo. Naghihikahos ako, nakakahiya mang aminin.

Nag-iinarte

Baket ba may mga araw na parang gusto ko lang mag-inarte at magpaka o.a.?

Today is definitely one of those days.

Sa mga araw tulad nito, para bang nawawala ako sa katinuan at wisyo. Mahirap maintindihan at mahirap pakibagayan. Nagpapahard to get. Nagpapacute. Baka raw kasi malapit na ang aking buwanang dalaw. Haha. Baka nga.

Hindi ko alam kung baket ako nagkakaganito. Siguro ay kulang lang ako sa pansin. Baka may gusto lang akong sabihin na hindi masabi. Baka may nararamdaman na hindi maipahiwatig. Ano pa man ang dahilan, hindi ko ata mapipigilang mag-inarte ngayon.

Malamang ay nakakairita ito para sa ilang taong makakahalubilo ko ngayon. Pasensya na. Sana'y mapagbigyan na lang ninyo ako. Minsan lang naman ito at hindi naman ako siguro gagawa ng bagay na maaaring ikagalit ng ninuman. Konting kiliti lang naman ito. Pampaanghang sa aking pagkatao. Kung matatanggap mo akong ganito, salamat. Tunay kang kaibigan.

Character Is Your Destiny

Character is your destiny.

Eto yung topic ng mga DJs habang nakikinig ako sa radyo papasok ng opisina kaninang umaga. Noong unang tinanong nung isang DJ yung kasama niya kung naniniwala siya rito, walang masabi yung isang DJ. Kapareho ko, mukang hindi rin ata niya alam ang ibig sabihin nito. Hindi natapos ang usapan ng dalawa. Malamang ay natunugan ng isa na hindi naintindihan yung kanyang sinabi kaya pinaliwanag niya ang ibig sabihin nito.

Eto pa nga ang ginamit niyang halimbawa.

"Kung makakita ka ng isang libong piso sa sahig...pupulutin mo ba ito at ibubulsa o ibabalik sa may-ari. Walang ibang nakakita. Ikaw lang. Kung ano man daw ang maging desisyon mo (kung ibabalik mo ito o hindi), sa oras na iyon matatanto mo at ng iyong Lumikha ang iyong pagkatao kasabay ng pagtanto mo sa iyong tadhana." (syempre, sa salitang ingles niya ito sinambit)

Pagkatapos maipaliwanag, napaisip ako kung nagkaroon na ba ako ng pagkakataong masubukan upang malaman ang uri at katatagan ng aking katauhan. Marami na akong mga naharap na sitwasyon at pagsubok ngunit sa aking pakiwari ay hindi ko pa natatanto ang tunay at nag-iisang pagsubok na susukat sa aking tunay na katauhan. Sana'y sa pagdating nito'y hindi ako masawi sa pagkakakilala ko sa aking sarili. Naniniwala akong itinadhana ako ng Lumikha na maging isang ganap na nilalang na may tatag ng loob at buo ang prinsipyo. Sana'y sa pagdating ng aking pagsubok ay ganap kong maisabuhay ang inaakala kong itinadhana sa akin.

Ayan!

Hmm. Naririnig ko na naman yung comment na "Tumataba ka!".

Matagal tagal na panahon ko nang hindi yan naririnig. Dati, bukambibig yan ng mga tao sa Unionbank at sa Perpetual (noong panahong nagpapaka nars pa ako). Sa sobrang rindi ko sa paulit ulit na hirit na yan, sinimulan ko ang aking crash diet. Ayoko na kasing marinig pa na masabihan ako ng "Tumataba ka".

Pero eto na naman tayo, nagsisimula na naman syang umalingawngaw sa utak ko. Ayoko pa rin syang naririnig.

Bukas, diet na ulit. The world wide web is my witness.

Worried Sick Part 2

Tapos na magkasakit si Mama. Tapos na rin magkasakit si Jenny.

Si Miguel naman ngayon ang inaapoy ng lagnat at sinisipon pa. Lahat na lang ng tao ay nagkakasakit. Nakakainis.

Bad weather kaya? Siguro. Uso lang kaya ang saket? Pwede rin. Stress sa trabaho? Definitely.

Hindi ko alam kung ano ang pwede kong gawin sa tuwing may kaibigan or mahal ako sa buhay na nagkakasakit. Nasa katauhan ko kasi ang maging parang nanay. Madali akong mag-alala. Wala akong tigil sa pagpapaalala. Puro salita pero wala naman akong magawa. Frustrating.

Rinding rindi

Malamang ay karma na nga ito para sa lahat ng kasamaang ginawa ko sa buhay ko.

Rinding rindi na ako. Konti na lang ay dudugo na ang tenga ko.

Hindi sya tumitigil magsalita. Walang katapusang kwento tungkol sa mga bagay na walang katuturan sa buhay ko.

Tulungan ninyo ako.

Quarter Life Crisis - I am going throught it!

Blogger Abril sent this to us via email. I can totally relate to it so Im blogging it in the hope that other 20 something people would be able to read this. I really dont know if it will help but I guess its a relief to know that Im not alone in how I feel.

----- ooo -----

They call it the "Quarter-life Crisis." It is when you stop going along with the crowd and start realizing that there are many things about yourself that you didn't know and may not like. You start feeling insecure and wonder where you will be in a year or two, but then get scared because you barely know where you are now.

You start realizing that people are selfish and that, maybe, those friends that you thought you were so close to aren't exactly the greatest people you have ever met, and the people you have lost touch with are some of the most important ones. What you don't recognize is that they are realizing that too, and aren't really cold, catty, mean or insincere, but that they are as confused as you.

You look at your job... and it is not even close to what you thought you would be doing, or maybe you are looking for a job and realizing that you are going to have to start at the bottom and that scares you.

Your opinions have gotten stronger. You see what others are doing and find yourself judging more than usual because suddenly you realize that you have certain boundaries in your life and are constantly adding things to your list of what is acceptable and what isn't. One minute, you are insecure and then the next, secure. You laughand cry with the greatest force of your life.

You feel alone and scared and confused. Suddenly, change is the enemy and you try and cling on to the past with dear life, but soon realize that the past is drifting further and further away, and there is nothing to do but stay where you are or move forward.

You get your heart broken and wonder how someone you loved could do such damage to you. Or you lie in bed and wonder why you can't meet anyone decent enough that you want to get to know better. Or maybe you love someone but love someone else too and cannot figure out why you are doing this because you know that you aren't a bad person.

One night stands and random hook ups start to look cheap. Getting wasted and acting like an idiot starts to look pathetic. You go through the same emotions and questions over and over, and talk with your friends about the same topics because you cannot seem to make a decision. You worry about loans, money, the future and making a life for yourself... and while winning the race would be great, right now you'd just like to be a contender!

What you may not realize is that everyone reading this relates to it. We are in our best of times and our worst of times, trying as hard as we can to figure this whole thing out.

Worried Sick...

Wala akong pasok ngayon pero talaga namang stressed out ako today.

My mama has been sick since Sunday. Mukang nahawaan siya ng isa kong tiyahin. Hindi kami mga sakiting tao pero mukang pamatay ang virus na dala ng tita ko kaya nagkasakit agad si mama. Umuwi siya kaagad galing Batangas at inaapoy na ng lagnat simula pa noong Linggo. Kahapon, pag-uwi ko, may lagnat pa rin sya. Pinainom namin sya ng Tuseran Forte. Kaninang alas kwatro, ginising niya ako dahil masama ata ang pakiramdam nya. Pagtingin ko sa temperatura niya, grabe, 39.3. Talaga namang nagpanic ako dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Walang nakakatanda sa bahay noong mga oras na yun kundi ako. Pinunasan ko sya, super lamig na tubig ang ginamit ko pero napababa ko lang yung lagnat nya to 38.5. Lalo lang akong nagpanic dahil paggising ko, bumalik sa 39.6. Buti na lang, noong mga oras na yun, dumating na ang pinsan ko. Dinala namin sya sa isang clinic (dahil hindi ko afford ang private hospital) malapit sa aming sabdivision. Niresetahan siya ng paracetamol at ambroxol. Yung biogesic (paracetamol yun), dapat pala, 2 ang ipainom sa kanya. Dalawang tig 500mg, to be taken every 4 hours. Una syang uminom kaninag alas dose ng tanghali. Kabababa ko lang ngayon at guess what, 37.5 na ang temperature nya. Nakahinga na ako ng malalim. Mabisa pala yung nireseta ng doctor. Sulit na kahit na sa maliit na clinic lang kami pumunta. Makakahinga na ako ng maluwag.

Sana ay tuloy tuloy na ang paggaling niya.

My K700i

If Jenny has a 6230, I, on the other hand, have a Sony Ericsson K700i. Switching to Ericsson after being a Nokia user all my life isn't so bad after all. I actually enjoy using the phone now. Just like Jenny's phone, its as powerful despite being just a small phone. To hell with memory cards, my phone is packed with 41MB internal memory so there really isnt any need for more. I've had this phone for two weeks now and I love it. Thank you SSS and Unionbank for making great things possible. Hehe.

Oras ng yabangan ngayon. Nagpapatalbugan kami ng Jenny ng cellphone. I cant wait for Mako to post her phone's photo. Magmimistulan kaming ipot after she does that.